Menu

Merel’s verhaal

Bij mijn eerste zwangerschap ben ik met 42 weken ingeleid in het ziekenhuis. Dit was voor mij echt een traumatische ervaring. Alles wat ik had aangegeven in mijn geboorte plan NIET te willen is wel gebeurd. Door de heftige pijn van de weeën die niet geleidelijk komen maar in eens er zijn raakte ik in paniek en had mezelf niet meer onder controle. Ik wist niet goed wat ik moest verwachten en liet alles maar over me heen komen.

Toen ik zwanger was van de tweede dacht ik ‘dit gaan we anders doen’. Ik heb toen de zwangerschapscursus bij Simone gevolgd. In de lessen krijg je heel veel informatie over de bevalling. Over wat er nou precies in je lijf gebeurd, hoe je de bevalling door middel van ontspannen en ademen door komt maar ook over je rechten als je om wat voor reden dan ook toch medisch in het ziekenhuis moet bevallen. Wat was dat een verademing.  Ik wilde zo graag deze keer een natuurlijke bevalling.

Toen ik weer richting de 42 weken ging werd mij geadviseerd in het ziekenhuis om het kindje te gaan halen middels een inleiding. Ik wist inmiddels dat als met het kindje alles goed gaat, je nog rustig door kan lopen. Dit heb ik dus ook gedaan. Uiteindelijk met 42,3 weken toch ingestemd met een inleiding. Ze hebben om 08.00 in de ochtend mijn vliezen gebroken, normaal gesproken is het zo dat als er na een uur geen weeën komen, ze je dan aan de weeënopwekkers zetten. Wij wilden persé 3 of 4 uur wachten, en dat was maar goed ook want na 3 uur voelde ik dat er toch wat op gang kwam. Mijn lichaam had gewoon iets langer de tijd nodig. Om 13.00 moest ik echt de weeën weg ademen en werd het echt heel pittig en om 15.30 is mijn prachtige dochter geboren. Zonder pijnstilling. Zonder inknippen, zonder uitscheuren. Ik heb uiteindelijk alles zelf gedaan. En wat was het zwaar en pittig! Maar wat was het bijzonder en mooi om deze bevalling heel bewust mee te maken en de regie in eigen handen te hebben gehad. Ik kijk terug op een hele mooie en bijzondere bevalling!